Kavacık'ta bir akşam ve silah sesleri

Ellerde silahlar arabalarından yarı bellerine kadar sarkmış, aklınca asker uğurlayan, bağırıp çağıran, bildik nidalar atan kendini bilmez insanlar...Geçen gün resmen ben ve benim gibi kaldırımdan yürüyen insanların yüreğini ağzına getiren bu ucubelere neden kimse dur demez bilmiyorum. Hemen ara sokaklardan birine kaçmak zorunda kaldım. Çünkü dar bir sokak boyunca yüzün üzerinde araçtan insanlar ellerinde ne olduğunu bilmediğim silahları gökyüzüne doğrultmuş, ateş etmekteydi. Her gün gazete haberlerinde okuduğumuz ölümlerden birisi her an gerçekleşebilirdi. Bir apartmanın camından bakan, balkonunda çayını içen, sokakta işinden evine dönen birisi o an vurulabilir, hayatını kaybedebilirdi.

Ama kimin umrunda, ne de olsa bütün ömürleri boyunca en büyük başarısı asker olmak olan bu cahil kalabalığın bir şey dinleyecek hali yok. Ne ellerinde salladıkları bayrağın anlamını, ne bu toprakların tarihini, ne de uygar bir medeniyet olmanın ne demek olduğunu biliyorlar. Bütün bildikleri rahatsızlık vermek, bağırmak çağırmak, tehdit etmek, arabayla hız yapmak, sevinince üzülünce kurşun sıkmak, dövmek, yıkmak, kırmak...ama asla yapmak ve yaratmak değil. İçinde bulundukları toplumun üzerinde ağır bir yük bu insanlar. At, avrat, silah genellemelerinin arkasına sığınmamın bir anlamı yok. 2009 bu manzalara dünyanın başka hiç bir yerinde yok. Yanı başında iş merkezlerinin yükseldiği, sitelerin, apartmanların, mağazaların olduğu hiç bir caddede başka milletten birilerin ellerindeki silahları pek matah bir iş yapıyormuşcasına oraya buraya sıktığını göremezsiniz. Ama burda görüyoruz, ben Kavacık’ta dün gördüm. Bahsettiğimiz yer İstanbul’un Wall Street’i Levent’e 15 dakika mesafede. Bu arada unutmadan hatırlatalım, İstanbul 2010’da Avrupa Kültür Başkenti...! Sokak ortasında düğünde, cenazede, askere uğurlamada, sünnette, maç sonrasında, sevinçte, kederde eline silah alıp Türkiye’yi savaş alanına çeviren bu insanları hangi kültürün parçası? Sormaz mı acaba Türkiye’nin güzelliklerini görmeye gelen birileri bize, “ne yapıyor bu insanlar”?

Gökhan KURTARAN